Blog 2,  januari 2014

 

Chemokuren

” U kunt nog fijn bij het raam zitten, mevrouw Lamb.”
Met een brede zwaai wees de vriendelijke verpleegster naar een grote ligstoel bij het raam. In de totale ruimte stonden 6 van dezelfde stoelen, met patiënten van diverse leeftijden.

Moeizaam liep ik naar mijn plek.
Moeizaam….
De zware operatie, met daarna een 12 dagen durende darmafsluiting hadden me bijna het leven gekost en zeer verzwakt. En nu nog de chemokuren. Mijn hele weerstand, geestelijk en lichamelijk, leek te moeten verdwijnen.
Ik volgde heel bewust de processen die zich aandienden.

Zodra het gif dan ook mijn lichaam instroomde, voelde ik een diepe loomheid ontstaan. Zelfs het lezen van een simpel krantje werd me te veel.
Als laatste werd ik die middag door lieve vrienden opgehaald.
Het zou 4 dagen duren voor ik weer wat uit de dodelijke vermoeidheid zou ontwaken.
Ik zonk weg in een diepe, verloren schemertoestand.
Op weg naar genezing?

Er bleef me alleen een stil aanvaarden..

Anna Lamb

Reacties zijn gesloten.