Blog 5, Dat eeuwige gevoel van medelijden, wat is dat toch in mij?

Ik spreek er over in een theologiegroepje waar ik lid van ben.
We komen niet verder dan: medelijden is niet goed, het moet mededogen zijn.
Aan het gevoel van medelijden ligt hoogmoed ten grondslag. Immers denkt degene die medelijden heeft vindt dat hij of zij weet wat goed is voor de ander…
Met nog meer vragen dan ik had kom ik thuis.

Ik moet naar mijn Hoger Bewustzijn voor een wezenlijk antwoord, weet ik. Mijn hart zal de waarheid herkennen.

De volgende morgen verstil ik in een diepe meditatie.
Eerst verbind ik me met het gevoel van medelijden dat me zo dikwijls beheerst. Ik open me steeds dieper voor het Hogere gebied in me en leg daar dit oude gevoel neer. Daarna maak ik me leeg en onderga het antwoord uit mijn ziel.
Ik zie hoe mijn diepste zijn me toont dat mijn totale lijden in mijn leven een evenwichtige plek met alle ervaringen moet hebben in aanvaarding en acceptatie vanuit het weten van de verdragende transformatie die dit in me geeft.
Ik zie hoe dan gevoelens van medelijden met de ander mee versmelten in aanvaarding, waarbij
Een ondersteunende handreiking genoeg is.

Terugkerend naar een moment van medelijden voel ik dat dit medelijden in me verzet is tegen het lijden in de wereld.
Die boosheid (oud schuldgevoel?) heeft me doen handelen zoals ik gehandeld heb. Tegen mijn eigen belangen in.
De neerslag ervan heeft de basis tot mijn ziekte toen al in me gelegd.

Reacties zijn gesloten.