Houding van omstanders rond het sterfbed

Het doel moet zijn dat de stervende volledig zichzelf kan zijn.
Men kan gevoelens en belevenissen uit het leven, delen op het sterfbed.
Angst voor pijn versterkt de pijn; er over praten ontlaadt; anders wordt men eenzaam in zijn pijnbeleving.

Niet onnodig ingrijpen, als de ziel zich wil onthechten.
Medicatie maakt de pijn dragelijk, waardoor het bewustzijn het aankan.
Gun de zieke rust en stilte (geen onnodig lawaai van radio of TV).

Afstemmen op de behoeftes van de stervende.
Accepteer je eigen lijden en belast de stervende niet met oude schuldgevoelens.
Toon alleen oprechte emoties (niet claimen).
Onverwerkte emotionele ervaringen ook van omstanders bemoeilijken het sterven.
Wat verwerkt is, geeft in het nieuwe leven verlichting.

Daarom zou het ons doel moeten zijn om met zo min mogelijke geestelijke belasting over te gaan.
Het gevoel dat geestelijke leringen zijn aangegaan, zal het afscheid van het leven vergemakkelijken.

 
Tijdens het sterven
Het sterven is als het uittrekken van een te strak pak.
Je gaat levend over de drempel van de dood.
Er verandert niets aan je bewustzijn.
Je komt in een reële werkelijkheid waar het groeiproces doorgaat.
Sterven is meer een begin dan een einde.
Je gaat het ware leven binnen.
 

Hoe verlaat men het lichaam?
Je hogere zelf is bereid dit op te pakken.
Er zijn vele manieren om een lichaam te verlaten.
Onmiddellijk nadat het bewuste bevrijd is uit het menselijk lichaam is er licht, is er vrede, is er vrijheid, ben je thuis.
Hier ont­moet je leraren en oude geliefde vrienden, familie.
De omgeving die je geschapen hebt, is niet vreemd aan je bewustzijn, want het bewustzijn moet zichzelf scheppen.
Soms is er een periode van genezing.
Velen vallen in een soort slaap (groen licht).
Ze ontwaken heel rustig als ze de veiligheid en liefde voelen die hen omringt.
 

Anna Lamb

Reacties zijn gesloten.