Blog 6, Geluk lost verdriet op

In deze tijd van een naderend einde voor mij, kijk ik regelmatig terug op mijn leven…..
Zo ook deze ochtend.

1941
Geboren in het prachtige Plaswijckpark, begon mijn leven mooi, vol natuur en liefdevol, al was het oorlog.
Hillegaersberg.
In een deftige laan met mooie huizen en aardige mensen speelden mijn eerste 3 levensjaren zich heel gelukkig af. Tussen hertjes en andere dieren in het park en met zorgzame ouders, twee oudere broertjes en veel fijne buren en familieleden, had mijn leven een liefdevolle start.

Echter, we verhuisden kort na de oorlog naar een groot bovenhuis in Schiebroek.
Ik weet nog heel zeker hoe ik als 3 jarige voor het eerst de, voor mij, hoge trap opklom en innerlijk hoorde: “Het geluk is nu voorbij”.

Er brak een periode aan vol zorg, ook voor mij als kind.
Kort na de geboorte van het 9e kind, kreeg mijn vader een dwarslaesie en kwam op zijn 40e thuis te zitten.
Toen het jongste broertje bijna 3 jaar was verongelukte hij voor de deur….
Het was een periode van armoede, zorg en verdriet.

Het is deze jeugd die ik altijd als een sombere herinnering met me mee draag.
Dit en nog veel lijden dat volgde…

Ik laat deze herinneringen nu opnieuw de revue passeren. Dan hoor ik: ” Kijk ook naar je geluk”.
Als ik verstil, voel ik de niet-aflatende liefde en betrokkenheid van mijn ouders naar mij, ondanks hun zorgen en verdriet.
Daarna zie ik, hoe ik als kind al veel vreugde en plezier van mijn talenten heb gehad.

Ik mocht een prachtige studie volgen, voor die tijd ongebruikelijk voor ’n meisje en kreeg een heerlijk beroep.
Ik had een fantastische, liefdevolle man en fijne kinderen, later ook kleinkinderen.
Ik ontmoette Zohra en Psychosofia verdiepte mijn innerlijk leven.

Op latere leeftijd ontwikkelde zich nog meer talenten en mogelijkheden.
Ik had nooit geldzorgen of tekorten.
Ik word nog steeds omringd door veel vrienden en vriendinnen…..

Dit alles doet mijn hart vol stromen van vreugde en dankbaarheid.
Wat heb ik een waardevol, rijk leven gehad.
En ik kan nog steeds veel doen.

Ik vraag mijn begeleiding of ik niet wat langer kan blijven op aarde.
Dan klinkt het beslist:
“We hebben je hier ook nodig”.
Ik, nodig in de geestelijke wereld?
Hoezo eeuwige rust?

Reacties zijn gesloten.