Ritueel van de ziekenzalving

Een voorbeeld door P. Lamb





Muziek



Opening:
Vrede en genade van uit het Goddelijke in ieder van ons,
zij met ons allen.

Lezing  (uit de brief van Jacobus, 5. 13 t/m 16) of anders



Gebed:

Zoals een vader en moeder opkomen voor hun kinderen,
zoals een man het opneemt voor zijn vrouw
en een vrouw  het opneemt voor haar man,
zoals een man het opneemt voor zijn vriend
en zoals een vrouw het opneemt voor haar vriendin,
zoals kinderen het opnemen voor hun ouders,
zo zal ook mijn innerlijk godzijn
zich tonen in belangrijkheid aan mijzelf en
daardoor ook aan de wereld om mij heen…,
en geen mens die mij kan weerhouden te luisteren
naar en te leven vanuit mijn eigen innerlijke goddelijke kern.

Wij rekenen op dit diepe contact in onszelf juist in deze dagen,
en aan de Naam, God-met-ons, Emmanuel,
vertrouwen wij ons nu toe.
Mogen wij in deze moeilijke tijd ervaren
dat wij een met U zijn en
dat dit contact met U ons brengt naar de volheid van het leven
nu en na dit leven.



Wij bidden;
wil ons verbinden met onze innerlijke geestkracht,
opdat deze samen door onze eigen vrije wil;
en door volledige overgave en acceptatie ons
tot vervulling zal brengen,
in dit leven en alle levens hierna.
Amen.

Voor-lezing:



Muziek:



Gebed: (men geeft elkaar de hand)
Als ik doodga, hoop ik dat ik één met U zal zijn, mijn eigen Goddelijkzijn,
en dat U mij aankijkt in de ogen van mijn kinderen,
dat ik Uw hand voel door de hand van mijn vrouw/man
dan kan ik rustig sterven, 
dan weet ik  “dat alles goed is”
dan weet ik dat de liefde van mijn Hart mij ook hierna wacht,
en dat deze mede door mensenhanden tastbaar is gemaakt.

Zalving:

Ik zalf jou de handen en
leg door deze zalving
het zegel van je innerlijk trouw zijn aan het Goddelijke in jezelf
in je hand.
Zoals je je vasthoudt in liefde aan het goddelijke in jezelf,
zo zal men je ook in de geestelijke wereld aan het goddelijke in je verbinden,
totdat je, ………….het zonder deze hulp en steun kan.
Het goddelijke in ons is sterk en liefde is zonder grens.

Bidden wij dat we tot aan het einde van dit leven toe het leven als zinvol kunnen ervaren en zo ervaren mogen
dat onze eigen Goddelijke wil ons leven is.

Bidden wij zoals ons lang geleden al is geleerd, het onze vader:
Onze Vader. (Met gebaren)



Muziek:



Voor-lezing:



Muziek:



Gebed: 

O Hoger bewustzijn; Goddelijke essentie in ons,
zie ons aan en zegen ons,
Schenk ons daardoor de hoop, het vertrouwen en geloof
en tenslotte het weten,
dat wij leven door de dood heen.

In de Naam van onze Goddelijke Bron; de Vader,
door onze persoonlijkheid nu hier op aarde; de Zoon en
door onze vrije Wil; de heilige Geest.
Amen

Afscheid
Het is menselijk en begrijpelijk dat we opzien tegen dit uur, dit samenzijn.
Maar, hoe we ook verschillen in leeftijd of levensbeschouwing,
of we nu, letterlijk dan wel figuurlijk, van veraf of van dichtbij gekomen
zijn, één gedachte houdt ons nu bezig: het afscheid van …………..
In vele zaken mogen we uit elkaar gaan,
bij de topics van het bestaan vallen 
scheidsmuren weg;
met elkaar doen we ..…………uitgeleide.
Op dit uur is elk woord dat we bidden of zeggen misschien teveel.
Maar tegelijk verlangen we naar bemoediging en troost.
Dit is de voelbare verwarring van dit moment, de pijnlijke duisternis, welke
ons hart beklemt.

De dood is ons zo nabij en tegelijk is er de vraag naar leven.
Het einde houdt ons bezig terwijl we uitzien naar opnieuw beginnen; 
de verschroeiende hitte van vuur hangt om dit gebouw,
terwijl we verlangen naar weldadige warmte.

Door de eeuwen heen is vuur het oeroude symbool van ontstaan en volharding,
van licht en liefde.
Uit vuur heeft de aarde zich ontwikkeld; en de Geest maakte zich bekend op Pinkstermorgen in vurige tongen.
Misschien staan wij open voor deze eeuwenoude symboliek en gaat onze
 herinnering terug naar de Paasnacht, waarin levenwekkend vuur ontstoken
wordt en naar de Kerstnacht waarin het Licht alle duisternis verdreef.

Open uw hart, bid met elkaar en vrede zij met ons allen.
….………ik bid voor je,
Dat de bron die we niet totaal in onze persoonlijkheid kennen,
je in de volheid van de liefde opneemt.
Ik bid voor jou, dat je leven dat nu anders doorgang zal vinden
vervuld en voltooid mag worden in liefde en barmhartigheid, zonder tijd.




Gedicht  “Als je moet huilen” 





Bloemsymboliek:

Het leven van een mens is te vergelijken met een boek.
Bladzijde na bladzijde, paragraaf na paragraaf, van je levensboek werd volgeschreven, met grote en kleine letters, soms met verklarende voetnoten.

Het levensboek van ….. is af, je levensopdracht is voltooid.
Het is geen sprookje geworden.
Zelden is iemands leven dat geweest, achteraf bekeken.

Bladerend door de verschillende hoofdstukken krijg je wel enig beeld van wie
 je geweest bent; maar nooit volledig.
Want vele kanten blijven onbelicht of laten zich moeilijk onder woorden
brengen veel bleef verborgen in je onderbewustzijn.
En bij een gebeurtenis als het overlijden van een dierbare,
worden we aangeraakt in de onderlagen van ons bestaan;
in iets dat bijna onbenoembaar is.

Dan kunnen we naar symbolen grijpen die voor zich spreken, als
 markeringstekenen, waarmee je hoopt iets te kunnen afsluiten en aan een
nieuwe fase te beginnen.

 

Bloemenceremonie

– Schrijf diverse positieve en negatieve kenmerkende eigenschappen op van de overledene.

een voorbeeld van de ceremonie:
Ik wil dat nu doen met de volgende bloemen die ik gekozen heb.

Zelfs wie ….. maar een paar keer ontmoet heeft, zal zich
 vermoedelijk zijn/haar gevoel voor humor en behoefte om te lachen herinneren.
Deze grillig gegroeide tak doet daar aan denken, heeft iets om te lachen.

De Amarillus in de knop heb ik als symbool gekozen voor alles wat 
niet tot ontwikkeling is gekomen en door welke omstandigheid dan ook is
blijven liggen – onmachtig als een mens door het leven gevangen kan zijn.

Deze distel zie ik als beeld van alle pijn en verdriet in zijn 
leven, door hem anderen of door anderen hem aangedaan.

De roos benoem ik als het symbool voor wat er in zijn leven aan
 contact met andere mensen is geweest – ondanks alle terughouding en
 onvermogen.
Vaak is niet in te schatten wat een simpel gebaar, een enkel woord,
 een klein blijk van medeleven, bij een ander teweeg kan brengen.

Hij was loyaal met wie hij liefhad.  Deze tweelobbige peul doet daar aan 
denken. Die lotsverbondenheid was voor hem zonder meer 
vanzelfsprekend.

En tot slot deze Anthurium:
ik wil het ’t symbool laten zijn voor alles wat voor de hier 
aanwezigen hier nu niet hardop gezegd kan of wil worden.

Denk daar even in stilte aan, in dankbaarheid of
vergevingsgezindheid,
 en hecht het als het ware aan deze bloem.

Ik wil nu afsluiten met gebed.

Voorbeden:

Goddelijke Geest voor wie geen eerder en geen later is,
geen hier en daar,
en wij die leven van dag tot dag
wij staan voor hier en leggen voor hier neer:



Onze droom het leven met elkaar tot vervulling te brengen
en zo toekomst te maken over de drempel van het leven heen.
Onze zorg en mededogen voor allen die lijden onder de tegenspraak
tussen leven en dood
Ons medeleven met allen die dierbaren verloren hebben,
door met respect in te treden in hun wereld van verdriet en pijn,
van machteloosheid en leegte
Onze wens dat wij in ons hart ruimte houden voor de oorspronkelijke
bedoeling van ons leven
Onze hoop dat wij met hartstocht voor het leven elke dodelijke bedreiging
afweren en elkaars hand zo lang vasthouden tot die door U wordt
 overgenomen
Ons stil gebed, omdat voor veel dat in ons leeft woorden tekort schieten.

Als mensen ondanks alles blijven geloven in het licht dat overwint,
als mensen dankzij elkaar blijven geloven in de dag die komt
als mensen God zij dank
de moed niet opgeven
en schuilen bij elkaar
en groeien aan elkaar
en blijven hopen op elkaar
dan groeit in hen de toekomst van de vrede
voor alle mensen;
een hemel op aarde.
Moge het zo zijn

Reacties zijn gesloten.