De absoute

Rituelen: Wat is de absoute?

De absoute is de liturgische afsluiting van een uitvaartdienst, waarin voor de 
overledene – gezegend met wierook en wijwater –  gebeden wordt om
kwijtschelding van karma uit dit leven door vernieuwd inzicht.
Het woord absoute is afkomstig van het franse “absoudre” dit betekent:
vrijspreken, ontslaan.

De ceremonie
 (indien het aantal mensen dit toelaat is het mogelijk allen rondom de baar
te gaan staan):
Het onderstaande is meer als voorbeeld bedoeld dan om zo maar over te nemen.

Beste familie, vrienden en kennissen,
om de laatste eer te brengen aan deze mens, ……………. 
om recht te doen aan zijn/haar leven en sterven,
staan wij hier rondom zijn/haar dode lichaam, dat ons van hem/haar is overgebleven. 
Wij houden onze ogen gericht op ons hoogste geestelijke zijn hier op aarde, en wij spreken
 uit, dat dit niet het einde is, maar een nieuw begin voor deze ziel.
Meer dan zijn lichaam is ons de naam van deze mens gebleven; ………….die naam 
spreken wij hier uit, met eerbied en genegenheid.

En wij vragen: 
Laat ons herinneren zijn/haar naam, die hij/zij van mensen heeft ontvangen en
waarmee hij/zij gekend wordt, ook al is hij/zij gestorven.
Zijn/haar naam waarvan men zegt: de naam die God geschreven heeft in de palm van zijn hand.
 Laat ons gaan in vrede om hem/haar die wij dit uur voor het laatst in ons 
midden mochten hebben, weg te dragen naar zijn/haar graf.
 Wij geven hem/haar uit handen, wij leggen hem/haar neer in de aarde, in de handen van zijn/haar innerlijke Godzijn en de begeleiders uit de geestelijke wereld in de naam van de vader en de zoon en de heilige geest.
 Mogen onze gedachten en gevoelens en onze liefde hem/haar vergezellen.
Afhankelijk van de situatie wordt wijwater gebruikt en bewieroking van het lichaam  (symbool van het water als zijnde levenwekkend en hergeboorte, verlossing – doop).
Bewieroking als zijnde eerbied en respectbetuiging (een van de gave van de Driekoningen) en symbool van hoe gebeden ten hemel stijgen.

*De visie van de nieuwe tijd is dat de wierook ook bescherming biedt aan het stoffelijk lichaam, waaruit het geestelijk lichaam is verdwenen, tegen astrale beïnvloeding.

Aan het slot van de bijeenkomst wordt gezongen:
“In paradisum deducant te Angeli”,
(dit lied kondigt het moment aan waarop de ziel van de overledene wordt opgehaald en weggevoerd door de geestelijke begeleiding).

In paradisum deducant te Angeli:
Moge de engelen u begeleiden 
in tuo adventu suscipiant te Martyres en de martelaren 
(in eerste betekenis van het woord “getuigen” u bij uw komst ontvangen 
et perducant te in civitatem sanctam Jerusalem en binnenleiden in het eeuwige Jerusalem
 Chorus Angelorum te suscipiat.

Moge u in het gezelschap der engelen worden opgenomen
et cum Lazaro qoundam paupere en eenmaal met de arme Lazarus (in tegenstelling met zijn aardse positie)
de aeternam habeas requiem
eeuwige rust hebben.

De tekst werd oorspronkelijk in het gregoriaans gezongen. 
Fauré componeerde een eigentijdse versie.

*Inspiratieve tekst van Anna, opgeschreven door Miep Verhoef.
 Het ritueel van de Absoute geeft bescherming tegen beïnvloeding vanuit de
 astrale  wereld. Astrale entiteiten kunnen het stoffelijke lichaam bezetten
en; hen het idee geven weer te leven. De overledene zou zich hierdoor
 moeilijker kunnen losmaken. Het losmaken van het geestelijk lichaam van het stoffelijk lichaam gaat soms beetje bij beetje en het energetisch veld dat neergelegd wordt door de absoute legt als het ware een energetisch veld rond het 
lichaam, zodat andere energieën er niet bij kunnen komen; niet in verbinding kunnen komen.
 Gebeurt dit wel dan wordt het proces van losmaking bemoeilijkt of beëindigd.
Dit geldt voor onbewuste zielen.
 Bewuste mensen overkomt dit niet.
Innerlijke overgave aan het stervensproces is belangrijk.

Hierna volgt de begrafenis of crematie.

_______________________________________________________________________________

Bloemsymboliek:
Het leven van een mens is te vergelijken met een boek.
Bladzijde na bladzijde, paragraaf na paragraaf van je levensboek werd volgeschreven, met grote en kleine letters, soms met verklarende voetnoten.

Het levensboek van ….. is af, je levensopdracht is voltooid.
Het is geen sprookje geworden.
Zelden is iemands leven dat geweest, achteraf bekeken.

Bladerend door de verschillende hoofdstukken krijg je wel enig beeld van wie je geweest bent; maar nooit volledig.
Want vele kanten blijven onbelicht of laten zich moeilijk onder woorden brengen; veel bleef verborgen in je onderbewustzijn.
En bij een gebeurtenis als het overlijden van een dierbare,  worden we aangeraakt in de onderlagen van ons bestaan; in iets dat bijna onbenoembaar is.

Dan kunnen we naar symbolen grijpen die voor zich spreken, als markeringstekenen, waarmee je hoopt iets te kunnen afsluiten en aan een
nieuwe fase te beginnen.

Bloemenceremonie

  • Schrijf diverse positieve en negatieve kenmerkende eigenschappen op van de overledene.

 een voorbeeld van de ceremonie:

Ik wil dat nu doen met de volgende bloemen die ik gekozen heb.

Zelfs wie ….. maar een paar keer ontmoet heeft, zal zich vermoedelijk zijn/haar gevoel voor humor en behoefte om te lachen herinneren.
Deze grillig gegroeide tak doet daar aan denken, heeft iets om te lachen.

De Amarillus in de knop heb ik als symbool gekozen voor alles wat niet tot ontwikkeling is gekomen en door welke omstandigheid dan ook is
blijven liggen – onmachtig als een mens door het leven gevangen kan zijn.

Deze distel zie ik als beeld van alle pijn en verdriet in zijn leven, door hem anderen of door anderen hem aangedaan.

De roos  benoem ik als het symbool voor wat er in zijn leven aan contact met andere mensen is geweest – ondanks alle terughouding en
onvermogen.
Vaak is niet in te schatten wat een simpel gebaar, een enkel woord, een klein blijk van medeleven, bij een ander teweeg kan brengen.

Hij was loyaal met wie hij liefhad.  Deze tweelobbige peul doet daar aan denken. Die lotsverbondenheid was voor hem zonder meer
vanzelfsprekend.

En tot slot deze Anthurium:
ik wil het ’t symbool laten zijn voor alles wat voor de hier aanwezigen hier nu niet hardop gezegd kan of wil worden.

Denk daar even in stilte aan, in dankbaarheid of vergevingsgezindheid, en hecht het als het ware aan deze bloem.

Ik wil nu afsluiten met gebed.

___________________________________________________________________

Reacties zijn gesloten.