Wat is spiritualiteit

Schermafbeelding 2015-07-12 om 09.35.04Wat verstaan we onder spiritualiteit?

Eeuwenlang hebben we gedacht dat spiritualiteit bestond uit godsdienstige vormen, gebeden, rituelen, symbolen.
In het woord spiritualiteit klinkt het woord spiritus, dat geest betekent.
Onder geest verstaan wij de bron van alle schepping, de essentie, sommigen noemen dit God.
Menselijke voorstellingen schieten hierbij dan te kort.
Dit gaat ook op voor woorden als energie of kracht.

Je zou het de Bron van energie en kracht kunnen noemen, datgene van waaruit alles vorm aannam, zonder dat ’t zelf vorm is.
Het is niet in ons denken te vatten, elke beschrijving is een tekortkoming.
We zijn gekomen aan onderzoek en gebruik van energieën op een hoger niveau.
Energieën van een ijlere samenstelling.
We zijn gaan inzien dat er, vanuit de hoogste Geest, een constante verdichting is tot in de materiële wereld.
Dit betekent dat wat verdicht lijkt te zijn toch alle informatie van de hogere gebieden in zich draagt, maar dan onbewust.

Het doel van de Geestelijke verdichting is: dat het geestelijke zichzelf herkent in de stof; dat de mens zich bewust wordt van al wat is, zodat hij terugkeert en een wordt met de geest, maar nu op een bewuste wijze.

(zie volgende kolom)
(vervolg van vorige kolom)

De geest, sommigen noemen dit dus God, leeft dus niet buiten ons, maar in ons.
Spiritualiteit in deze tijd van nieuw bewustzijn betekent dat we dit gegeven dieper dan voorheen in onze beleving zullen ervaren.
De persoonlijkheid, de mens die we nu zijn, is het oefengebied waarin de mens zich begeeft in zijn leven.
Hier worden de aardse leerervaringen opgedaan.
De opbouw van de persoonlijkheid staat in relatie tot de op dat moment aanwezige ontwikkelingsmogelijkheden van de ziel.

Vanuit deze visie kan het niet anders of de mens moet erkennen dat hij het hele proces van bewustwording, deze hele bewustwordingsevolutie, niet in één leven kan bereiken.

Reïncarnatie is een woord dat bij veel mensen aversie oproept, terughouding, zelfs agressie. Toch was de reïncarnatiegedachte in de eerste tijd van het christendom al heel gewoon, ook geaccepteerd door kerkvaders.
Pas in het jaar 400 werd het geloof in reïncarnatie, afgeschaft, omdat men vond dat de gelovige er te gemakkelijk door werd.
Ik ga er hier vanuit dat reïncarnatie bestaat.

In het karakter van de mens liggen dan alle oude ervaringen, misvattingen, bewustwordingen uit honderden vorige levens besloten.


Anna Lamb-Janssen

Reacties zijn gesloten.